Na blogu SMOKa pokazałem NeoRetroSticka. To prototyp joya z warsztatu mojego ojca, naszego Wielkiego Elektronika. Wzorem był QuickJoy SV126.
Od ojca przyszło dziewięć plików do druku. Komplet. Claude, czyli asystent AI, rozłożył je i poskładał w komputerze. Wszystkie liczby niżej są z tych plików. Suwmiarki nie przykładałem!
Kto co zrobił? Pomysł i projekt to tata, Claude pomagał dopasować części i przygotować je do druku. Powiedzmy 70 na 30.
Ile to ma?
Złożony w komputerze ma około 21 cm wysokości, a podstawa 143 × 143 mm. Czy fizyczny egzemplarz ma tyle samo? Nie mierzyłem.
Napisy z drugiej szpuli
Napisy na panelu to nie naklejka i nie farba. To osobna bryła z białego PETG, gruba na 0,6 mm. Drukuje się razem z panelem, a drukarka sama zmienia filament. Plik jest przygotowany pod Original Prusa MK4S z MMU3, warstwa 0,2 mm. Napisy powstają w pierwszych warstwach wydruku.
Co to trzyma w kupie?
Śruby. Połówki rękojeści skręcają się śrubami. W połówce A są otwory Ø2,8 mm, w B przelotowe Ø3,2 mm, z miejscem na łeb. Dwie z tych śrub przechodzą przez kolumnę drążka. Otwory w drążku i w rękojeści mają ten sam rozstaw, około 30 mm. Wygląda więc na to, że rękojeść jest przykręcona do drążka. Klawisz FIRE obraca się na osi Ø4,2 mm, która wchodzi w otwory Ø4,7-4,8 mm w obu połówkach.
A w środku mikroprzełączniki. Wszędzie, na 3 mln kliknięć.
Dwa fire na C64? Da się!
Będzie obsługa dwóch przycisków osobno. C64 ma na porcie joysticka jedną linię FIRE (pin 6). Drugi przycisk przyszedł z C64GS, konsoli Commodore z 1990 roku, i zwiera +5 V (pin 7) z linią POT X (pin 9), czyli z wejściem od paddli. Trzeci można podpiąć tak samo, na POT Y (pin 5). C64-Wiki radzi rezystor około 270-330 Ω między +5 V a przyciskiem (C64-Wiki, Control Port). Gra musi taki przycisk czytać sama.
A działa?
Działa! Przynajmniej na testerze. Wielki Elektronik przysłał mi film z testu i wszystko śmiga, autofire też.
Tester to jednak nie gra. Komp i gry dopiero przed nami. Sprawdzimy też dwa osobne fire, drugi przez POT X.
Aaa.. rendery i animacja składania to wizualizacja z tych samych plików, zrobiona w Blenderze. Przełączników, sprężyn, przewodów i śrub tam nie ma, bo nie ma ich w plikach. Kolory też są umowne.
Czego jeszcze nie wiem? Jakie będzie złącze i do jakich komputerów. To pokażą testy z kompem. Nie wiem też, które części zostaną w wersji końcowej. Ojciec mówi, że poprawek jest sporo.
Projekt ma swoją stronę: neoretrostick.com. Na razie po angielsku.
Rozbieraliście QuickJoye z epoki? Wiecie, co się w nich psuło? Piszcie w komentarzach!